شاید این پست یه کم تلخ باشه...لطفا با شیرینیِ خودتون بخونیدش!

چقدر وقتی آدما از بینمون میرن، جاشون خالی میشه... حتی خیلی بیشتر از وقتهایی که هستن و کنارمون زندگی میکنن...

نمیدونم چرا و رمزش چیه که ما آدما قدر همدیگه رو تا وقتی که از هم دور نشیم، نمیدونیم...

خیلی دلم وا3 پدربزرگم تنگ شده... واقعا جای خالیش احساس میشه چون آدم خعلی دوست داشتنی بود. به هیـــــــــــــچ کسی هم آزار نمیرسوند. بعضی از این پیرزن و پیرمردها باوجود اینکه دوست داشتنی هستن، ولی با رفتار یا با زبون، دیگران رو ناراحت میکنن. ولی واقعا پدربزرگم با وجود اینکه دو سال آخر زندگیش، با بیماری های مختلف دست و پنجه نرم کرد و حسااااابی زجر کشید، ابدا به هیچ کدوم از بچه هاش، زحمت نمیداد و خودش روی پای خودش بود و غیر از 4ماه آخر که واقعا توانش رو از دست داده بود، حاضر نبود خونه ی هیچ کدوم از فرزنداش بمونه...

آخرین ماه زندگیش،که توی بیمارستان در بدترین وضعیت؛چیزی نزدیک به کما بود، تازه اون وقت بود که همه ی خانواده مون فهمیدند که این "مرد" ¹ چقدر بدنش بیماری های مختلف داشته و ابداً دَم نمیزده!! حتی دکتر گفته بود که اگه یه جوان به این همه بیماری دچار شده بود، اصلا نمیتونسته دوام بیاره!

یاد خاطراتش که میفتم، ناخودآگاه، اشک توی چشمام جمع میشه... یاد خنده هاش، شوخی کردنهاش، داستانهاش(عاشق داستان امیرارسلان بود و همیشه برامون تعریف میکرد، البته خودمون ازش میخواستیم که بگه) نقاشی های محشرش ( با اینکه پیرمرد بود و دستاش میلرزید، نقاشی هاش عالی بود!) لاتین نوشتن هاش (همیشه تعریف میکرد که من توی جوونی چقدر مجله های انگلیس رو میخوندم و برام از خارج میومده و اون زمانی که سواد خیلی کم بود، من لاتین بلد بودم!) یاد موهای فرفری سیاه و سفیدش که با اون شونه ی پلاستیکی و آب مرتبشون میکرد... یاد صندلی تاشو که میبردش کنار پارک پیش مغازه های رفیقهاش( زارعی و قصابیِ بغلش و لوازم خونگیه و سلمونیه!) یاد دندونهای مصنوعیش که شبها کنار بالشتش میزاشت و خیلی وقتها با اونها سربه سر بچه ها میزاشت!کت و شلوار سدری رنگ قدیمیش که جیبهاش تا قبل از اولین سکته اش، پر تخمه بود! بعد از سکته، رو آورد به بادوم زمینی! وای که چقدر عاشق چیپس و پفک بود!! البته تا قبل از سکته اش...

آهان راستی عاشق زیرزمین خونه شون بودم... کارگاه شلوووووووووووغش! همیشه میرفتیم سر وسایلش و بازی میکردیم و عینک های مختلفش رو میزدیم ولی هیچی به ما نمیگفت!

...

خیلی خوابشو میبینم که فکر کنم خیلی هاش به خاطر فکرهای خودمه. ولی اکثر اوقات توی خواب خندونه! و اون سکوت خاصش رو به همراه داره... بعضی وقتها هم یه توصیه هایی بهم میکنه.

چند بار خواب شبیه هم دیدم... مطمئن شدم که راسته... اونم چه خوابی!! توی خواب میرفتم توی بغلش و میبوسیدمش و چنان آرامشی توی خواب بهم دست میداد که ابداً تجربه اش نکرده بودمیه بار هم بعد از روبوسی، دستمو گرفت توی دستش  و باهم رفتیم... خیلی ترسیدم. گفتم حتما میخوام بمیرم! و تازه؛ اولین سالگرد فوتش که امسال باشه، افتاده روز تولد من!!! (روز شهادت امام موسی کاظم ع فوت کردن) 

هول کردم...رفتم تعبیرش کردم که خداروشکر خیر بود...

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکی از دوستای اینترنتیم یه وب داره به اسم: هدیه برای اموات و رفتگان

هر هفته برای امواتِ یه نفر ختم قرآن و صلوات برگزار میکنه... ختم های کوچیک و مختصر...

این هفته بالاخره نوبت اموات من شد! اگه دوست داشتید توی این طرح شرکت کنید.چه این هفته و چه هفته های آینده...

از دوست عزیـــــــــــــــــــــــزم واقعا متشکرم... واقعا من با این طرحش، با قرآن خیلی انس گرفتم.(من که ماه رمضون به ماه رمضون قرآن نمیخوندم)

^1: واقعا کلمه ی "مرد" برازنده اش بود.

 2: بعد از اینهمه سال که باهاش بودیم، آخر نفهمیدیم بابابزرگ ما پرسپولیسیه یا تاجی...! به هردوتا تیم چیز میگفت!!